Μπορεί να βρισκόμαστε στο… πολιτισμένο έτος 2016, ωστόσο μερικά ποδοσφαιρικά γήπεδα της Κέρκυρας είναι… μεσαιωνικά! Και πολύ επικίνδυνα για τη σωματική ακεραιότητα των αθλητών, είτε πρόκειται για ποδοσφαιριστές, είτε για διαιτητές!
Σχεδόν σ’ όλες τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας, οι ερασιτεχνικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις διεξάγονται σε γήπεδα… μοντέλα. Τα οποία στον αγωνιστικό χώρο έχουν είτε φυσικό χορτάρι, είτε πλαστικό, το οποίο, όμως, είναι σε εξαιρετική κατάσταση. Αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και στην Κέρκυρα, όπου -με εξαίρεση το γήπεδο των Καστελλάνων Μέσης, το οποίο διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα- όλα τα παιχνίδια του τοπικού πραγματοποιούνται σε πλαστικά τερέν, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ακατάλληλα προς χρήση. Και ειδικά τα τρία του κέντρου, μοιάζουν με… κρανίου τόπο! Αναφερόμαστε , βεβαίως, σ’ εκείνα του Ολύμπου (που είναι κλειστό), του Κοντοκαλίου και της ΕΠΣΚ στο Κανόνι.
Τα… θύματα υπήρξαν ουκ ολίγα! Ποια ήταν αυτά στις τελευταίες δύο εβδομάδες; Ο τερματοφύλακας Νίκος Σπίνουλας της Βολίδας υπέστη κάταγμα κνήμης στο γήπεδο του Κοντοκαλίου, στον αγώνα Πρωταθλήματος ΑΟ Κοντόκαλι – Βολίδα. Ο Παναγιώτης Λαγοπάτης του Αχιλλέα Νυμφών υπέστη κάταγμα κλείδας, επίσης στο γήπεδο του Κοντοκαλίου, στο παιχνίδι Πρωταθλήματος ΑΟ Κοντόκαλι – Αχιλλέας Νυμφών. Ενώ ο επιθετικός Νίκος Σπίνουλας («Γκόγκιτς») της Βολίδας υπέστη κάταγμα στον καρπό, στο ενωσιακό γήπεδο, στο ματς Κυπέλλου Όλυμπος – Βολίδα.
Λογικά, τα γήπεδα του Κοντοκαλίου και της ΕΠΣΚ δεν θα έπρεπε επουδενί να πάρουν άδεια χρήσης, λόγω της άθλιας κατάστασης του αγωνιστικού τους χώρου, στον οποίο προκύπτουν πολύ συχνά σοβαρότατοι τραυματισμοί ποδοσφαιριστών, ενώ και πάρα πολλοί γλίτωσαν από καθαρή τύχη το νυστέρι ή τον γύψο. Επικίνδυνα είναι τα τερέν και ορισμένων άλλων γηπέδων, όπως του Αγίου Ματθαίου, της Λευκίμμης και του Θιναλίου. Μπαίνεις για να παίξεις και είναι αμφίβολο το αν θα γυρίσεις στο σπίτι σου σώος και αβλαβής, ή στηριζόμενος σε πατερίτσες!
Αλλά δεν είναι μόνο οι αγωνιστικοί χώροι που εμφανίζουν τραγική εικόνα και εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους. Σε αρκετά γήπεδα, υπάρχουν και άλλης φύσεως προβλήματα, π.χ. αναφορικά με τα αποδυτήρια των ποδοσφαιριστών, που είναι ανεπαρκή και ακατάλληλα, ενώ μερικά είναι πραγματικές… τρώγλες! Πέραν του ότι είναι πολύ στενά, μικρής χωρητικότητας, από ‘κει και πέρα δεν τυγχάνουν σωστής συντήρησής από τους αρμοδίους, γι’ αυτό και οι συνθήκες υγιεινής είναι εξαιρετικά άσχημες!
Και αναρωτιόμαστε, λοιπόν: Είναι ποτέ δυνατό, σε τέτοια γήπεδα, όπως αυτά της Κέρκυρας, οι ποδοσφαιριστές να αποδώσουν βάσει των δυνατοτήτων τους; Είναι ποτέ δυνατό, σε τέτοια γήπεδα, να εξελιχθεί το ταλέντο των μικρών ποδοσφαιριστών και να προκύψουν σπουδαίοι παίκτες; Είναι ποτέ δυνατό, σε τέτοια γήπεδα, να πάει μπροστά και να προοδεύσει το κερκυραϊκό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο; Μάλλον όχι!!!
Επειδή, ωστόσο, δεν θέλουμε να είμαστε… ισοπεδωτικοί, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι υπάρχουν στο νησί και κάποια γήπεδα, που είναι στολίδια! Όπως αυτά της Στρογγυλής και των Νυμφών. Δυστυχώς, όμως, αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα!
• Άρθρο του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΡΑΜΜΕΝΟΥ
