• «Πονεμένο» κείμενο του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΡΑΜΜΕΝΟΥ
Νοσηλεύτηκα για 17 μερούλες στο μοντέρνο και φανταστικό Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας, στο Κοντόκαλι. Αρχικά στην Α’ Παθολογική Κλινική και κατόπιν στην Ορθοπεδική. Σπουδαία εμπειρία, που σκέφτηκα να τη μοιραστώ μαζί σας! Μπορείτε να τις εκλάβετε και ως καταγγελίες…
Κατ’ αρχήν, τα κρεβάτια είναι σαν από μάρμαρο! Απλώνεσαι πάνω τους και αισθάνεσαι σαν περήφανο άγαλμα του Αχιλλέα, άσχετα που πιάνονται η πλάτη και ο αυχένας σου και δεν μπορείς να κλείσεις μάτι από τους πόνους.
Μαξιλάρι δεν υπήρχε στο κρεβάτι μου στην Ορθοπεδική. «Φέρτε ένα από το σπίτι σας», μου είπαν. Και το έφερα. Όσο για τα σεντόνια τους, ποτέ δεν γινόταν έλεγχος αν ήταν καθαρά ή βρώμικα. Έπρεπε μόνος σου να ψάχνεις να βρεις πλυμένα.
Προσωπικό δεν υπήρχε. Οι νοσηλεύτριες περνούσαν από τον θάλαμο μόνο δύο φορές το 24ωρο (πρωί και απόγευμα). Παρότι το Νοσοκομείο μας είναι (υποτίθεται) καινούργιο και σύγχρονο, εν τούτοις δεν έχει πάνω από τα κρεβάτια κουμπιά που αν χρειαστείς ή πάθεις κάτι τα πατάς και έρχεται κάποια νοσηλεύτρια, όπως συμβαίνει στα υπόλοιπα νοσοκομεία της Ελλάδας. Εδώ, προφανώς το θεώρησαν πολυτέλεια να βάλουν κουμπάκια…
Για να μην πω και για τον πολύ-πολύ ελλιπή φωτισμό στους θαλάμους. Υπάρχει μόνο ένα αμυδρό μπλε φως πάνω από τα κρεβάτια. Ούτε να διαβάσεις δεν βλέπεις.
Όσο για το μεσημεριανό φαγητό; Πάντοτε παγωμένο. Λες και είχε μαγειρευτεί από τα χαράματα. Και να σκυλοπεινούσες, δεν μπορούσες να φας. Εγώ προσωπικά κρατούσα το μικρό ξινόμηλο και επέστρεφα τον δίσκο άθικτο….
Χαρτί στις τουαλέτες δεν υπήρχε. Ήθελες να κάνεις την ανάγκη σου; Έπρεπε να πάρεις δικό σου χαρτί. Αλλιώς…, χέσε μέσα!
Το δικό μας Νοσοκομείο, για όσους δεν το γνωρίζουν, διαθέτει και μάρκετ – «φαρμακείο»! Αναφέρομαι στην καντίνα, η οποία έχει μεν πολλά πράγματα, αλλά είναι πανάκριβα. Προφανώς, θα νομίζει ο ιδιοκτήτης της ότι είναι πλούσιοι οι ασθενείς, οι συνοδοί τους και οι επισκέπτες. Ή μάλλον, «πατάει» στην ανάγκη του κοσμάκη και του πιάνει τον κώλο! Ένας φίλος που με επισκέφθηκε, πήγε στην καντίνα και πήρε έναν καπουτσίνο. Τον πλήρωσε 2,60 ή 2,80 (δεν θυμάμαι ακριβώς). Για κάτσε ρε μεγάλε, κρίση έχουμε, φτωχοί είμαστε. Εδώ, πας στο Λιστόν και πίνεις καφέ με 3 ευρώ. Φίλε μου καντινόβιε, εκεί στο Νοσοκομείο, σου έχει γίνει κανένας έλεγχος για αισχροκέρδεια;
Και μέσα σ’ όλα τα ωραία, στον τετράκλινο θάλαμό μου, όπου νοσηλευόμασταν τρεις ασθενείς, είχα στο διπλανό μου κρεβάτι έναν γεροντάκο του οποίου ο πωπός συχνά-πυκνά πήγαινε… μυδράλιο! Εγώ και ο Κώστας (ο τρίτος ασθενής) του είπαμε να πηγαίνει στην τουαλέτα όταν του έρχεται να… εξαεριστεί, αλλά εκείνος βαριόταν να σηκωθεί από το κρεβάτι. Και δώσ’ του μακρόσυρτα «πρρρρρρρρρρρ» που αντηχούσαν μέχρι έξω στον διάδρομο, ενδεχομένως και στον διπλανό θάλαμο. Οι συγγενείς του παππού τον άκουγαν, αλλά γελούσαν, αντί να του κάνουν παρατήρηση ή να του βάλουν ένα φελλό ή τσιμεντόκολλα από πίσω. Καμιά ντροπή, αλλά και κανένας σεβασμός, ούτε στον χώρο, ούτε στους υπόλοιπους ασθενείς…
Αυτές ήταν ορισμένες από τις καταστάσεις που βίωσα στο υπερσύγχρονο και καταπληκτικό Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας. Σε μερικές εβδομάδες θα πρέπει να ξανακάνω εισαγωγή, για μία ή δύο σοβαρές εγχειρήσεις στον αριστερό μου αστράγαλο (τριπλό κάταγμα). Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι χαρά και τι ανυπομονησία έχω που θα μπω και πάλι σ’ αυτό το κάτεργο… Σε τέτοιο σημείο, που βλέπω το πόδι μου να γίνεται καλά από μόνο του, και ακόμα καλύτερο από πριν, ώστε να γλιτώσω από τη νοσηλεία!!!
