Ο Μαραντόνα της Μαύρης Θάλασσας!

Στο επίσημο σάιτ της ΠΑΕ Κέρκυρα διαβάσαμε ένα πολύ ενδιαφέρον και αξιόλογο άρθρο, με τίτλο «Ο Μαραντόνα της Μαύρης Θάλασσας», που αφορά το τελευταίο (χρονικά) μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας, τον Τουμέρ Μετίν:

Η παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα είχε πάντοτε το χούι να ψάχνει για μικρούς, επίγειους «προφήτες». Με σάρκα, ανάσα. Αίμα και οστά. Πρώτα εντόπιζε το στόχο. Κάνει τούτος; Κάνει. Μετά, περνούσε στα… βαφτίσια. Συγκεκριμένη η μέθοδος, προκάτ. Πιθανόν, κομματάκι βερμπαλιστική. Αλλά σε ποια μικρά ινδάλματα, έπρεπε κάτι λιγότερο…

Στη δική του την περίπτωση, οι συστατικές αφορμές, συγκεκριμένες. Ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι γης (η γενέτειρά του, Ζίνγκουλντακ, στα «στόμα», σχεδόν, της Μαύρης Θάλασσας), μπόλικες στιγμές ποδοσφαιρικής ευφυΐας και μια εξαιρετική καριέρα, «μεταφρασμένη» σήμερα σε πάνω από 100 επίσημα γκολ σε κορυφαίο επίπεδο. Όταν όλα αυτά μπήκαν στο ίδιο, ιερό γουδί και ανακατεύτηκαν με έμπνευση, το αποτέλεσμα προέκυψε αβίαστα: «Ο Μαραντόνα της Μαύρης Θάλασσας». Ή, απλά, Τουμέρ Μετίν…

Άλλοι, πάλι, αρκέστηκαν σε φόρμουλες πιο συμβατικές: «The commander», είπαν. Στρατηγός. «Πολιτικά» σωστό, για το πλέον ισχυρό ποδοσφαιρικό brand name, που φόρεσε ποτέ τη φανέλα με το «καραβάκι», του ΑΟ Κέρκυρα.

Η στράτα του Μετίν αρχίζει, ουσιαστικά, το ’93. Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, με την Κιλιμλί Μπελέντιεσπορ. Ένας χρόνος αρκεί, για να «αναγκάσει» την πιάτσα να στρέψει το βλέμμα προς τα πάνω του. Και να του εξασφαλίσει το πρώτο καλό deal: Μεταγραφή στη «μεγάλη» ομάδα της γενέτειρας, Ζονγκούλντακσπορ.

Το ’97, νέο άλμα. Στη Σάμσουνσπορ. Και από εκεί, το 2001, στην απόλυτη καταξίωση που άκουγε στο όνομα «Μπεσίκτας». Την ώρα της υπογραφής, γύρισε τη μνήμη πίσω, στα δύσκολα χρόνια του Ζίνγκουλντακ. Κλείνοντας το μάτι στη λυτρωτική, καλόβολη συμπαντική «συνωμοσία» του Πάουλο Κοέλιο…

«Ήταν, θυμάμαι, μια μέρα απόδρασης για την οικογένειά μου. Η διαδρομή ως την Κωνσταντινούπολη, ήταν κουραστική και η στάση του λεωφορείου κοντά στο γήπεδο της Μπεσίκτας, επιβεβλημένη. Κρυφοκοιτάζοντας από ένα σημείο στον αγωνιστικό χώρο τον αγαπημένο μου παίκτη, τον Φορτούνα, να ξεσηκώνει όλο το στάδιο, η μοίρα αποφάσισε για λογαριασμό μου. “Μια μέρα, θα παίζω εδώ”, είπα στη μάνα μου». Κι έγινε…

Το 2003 θα αποδειχτεί ορόσημο. Τον Μάιο, η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Τουρκίας. Το πρώτο του. Και, λίγο νωρίτερα, τον Φλεβάρη (σ’ ένα φιλικό με την Ουκρανία), η πρώτη του κλήση στην Εθνική. Όχι μικρός, στα 29. «Φώναζαν», όμως, οι εμφανίσεις του. Και το (ενίοτε) περιβραχιόνιο στο μπράτσο.

Το 2006, η «μετακόμιση» στη Φενέρ θα κάνει αίσθηση. Φουρτούνα. Φενέρ – Μπεσίκτας, σαν να λέμε οι «αιώνιοι», αίμα κι άμμος. Τα βαλς της «προδοσίας» στήνουνε χορούς. Απειλητικές κραυγές, νευρικές παραμονές στο σπίτι, εφημερίδες που αποφεύγει να διαβάζει. Δύσκολοι καιροί.

Η «μετακίνηση» έκρυβε το… μικρό της παρασκήνιο. Λίγους μήνες πριν, Μάιος μήνας, τελικός Κυπέλλου, Μπεσίκτας – Φενέρ. Ο Μετίν παίζει ακόμη στους «Μαύρους Αετούς». Ο απόλυτος πρωταγωνιστής, στο απόλυτο θρίλερ.

Σημειώνει το πρώτο γκολ, αλλά ο αγώνας πάει παράταση. Και πάνω που άπαντες αρχίζουν τους κουρασμένους συμβιβασμούς με την ιδέα της «ρώσικης ρουλέτας», βάζει και το δεύτερο, στο 115′, και χαρίζει την κούπα στην Μπεσίκτας (3-2). Λίγο μετά, στο περιθώριο της ανακοίνωσής του απ’ τη Φενέρ, η ατάκα του προέδρου, Αζίζ Γιλντιρίμ, θα έμενε (σχεδόν) ιστορική: «Σε πήρα, γιατί πέρσι μας… σακάτεψες! Οπότε, κάτι μας χρωστάς».

Το εξαργύρωσε, με το Πρωτάθλημα, έστω κι αν όταν πρωτοφόρεσε τη φανέλα της Φενέρ, «ένιωσα σαν να σταμάτησε η ζωή. Θυμάμαι πως οι συζητήσεις τράβηξαν ως τις 5 τα ξημερώματα. Στις 11 το πρωί πήγα να υπογράψω. Εκεί, υπήρχε ένα μόνιτορ. Όταν είδα για πρώτη φορά τον εαυτό μου να τα χρώματα της Φενέρ, σοκαρίστηκα. Σκέφτηκα “ποιος είναι αυτός; Εγώ;”. Μπαίνοντας για τον πρώτο μου αγώνα, ένιωθα τα πόδια μου να τρέμουν, η πιο δύσκολη στιγμή μου. Χλώμιασα, δεν ξέρω πώς έβγαλα το ματς. Στη Φενέρ πήγα για τα χρήματα, αλλά εκείνη τη στιγμή μετρούσε μόνο η καρδιά. Η Μπεσίκτας είναι η ομάδα μου από μικρό παιδί. Και αυτό δεν πρόκειται ποτέ ν’ αλλάξει». Συγκλονιστικά ειλικρινές…
Ιανουάριο του 2008, η ανακοίνωση δανεισμού του στη Λάρισα, προκαλεί αίσθηση. Ο πρώτος διεθνής Τούρκος ποδοσφαιριστής, που περνούσε το Αιγαίο, για να παίξει μπάλα στην Ελλάδα. Κάποιοι ενοχλούνται. Κάποια, βγάζει δακρυσμένους φόβους: «Το τηλεφώνημα από Ελλάδα, με βρήκε στο Μιλάνο. Ημουν στο αεροδρόμιο, όταν χτύπησε εκ νέου το τηλέφωνο. Ηταν η γιαγιά μου. “Mην πας παιδάκι μου, μην πας εκεί. Να τους προσέχεις αυτούς τους Έλληνες».

Χαμογέλασε. Εθεσε στην πάντα αρτηριοσκληρωτικούς συλλογισμούς («ηρέμησε γιαγιά, δεν ζούμε στα 1800, μια χαρά άνθρωποι είναι») και (άκρα) δεξιόστροφα χαμπέρια και πήγε στο chek- in. «Ανήκω στη νέα γενιά Τούρκων. Στην Κωνσταντινούπολη, έμενα σε μία πολυκατοικία, που το 50% ήταν Ρωμιοί. Ποτέ δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα. Μην τα ξαναλέμε, οι δυο λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους».

Έλεγε, τότε, ο (αστικός ο) μύθος πως ο λόγος που έψαξε την… ξενιτιά στα 34 του χρόνια, ήταν ο στρατός. Αντιρρησίας συνείδησης. Δεν το αρνήθηκε. Όπως έλεγε (ο μύθος) και κάτι επιπλέον: δύσκολος χαρακτήρας. Και το φανέρωνε, συμπλήρωνε, εκείνο το κομμάτι από μελάνι, που είχε «χτυπήσει» στο δεξί του χέρι: «Only God can judge me». «Μόνο ο Θεός μπορεί να με κρίνει». Εστω, ο Αλλάχ…
Μια που ακούστηκε, μια που, στη Λάρισα, το πέταξαν στον κάδο. Με έξι γκολ σε δέκα ματς, γίνεται σύνθημα, στάμπα σε πανό, καλό αερικό, αντικείμενο λατρείας. «Δένεται» και ο ίδιος. Ενας Τούρκος που… αγάπησε η Ελλάδα. Κι αγάπησε κι αυτός.

Το καλοκαίρι, μπαίνει στην αποστολή για το Euro Αυστρίας – Ελβετίας. Ζει εκ των έσω (2 συμμετοχές) το μικρό «θαύμα» των γειτόνων του Τερίμ, ίσαμε τους «τέσσερις», τα ημιτελικά. «Μέσα σ’ ένα μήνα», λέει, «διδάχτηκα όσα είχε διδαχτεί σε όλη την καριέρα μου».

Η συνέχεια δεν είναι εύκολη. Βγάζει «θέμα» στους κοιλιακούς, πόνος, αγωνία, ταλαιπώρια του κοκτέιλ του κακού. Ενέσεις, θεραπείες, εντέλει χειρουργείο. Σκέφτεται ακόμη και να πάψει το ποδόσφαιρο. «Μέτρησα 111 ενέσεις μέσα σε ένα 20ήμερο»! Μα, «ένιωθα ακόμη όρεξη για μπάλα. Δεν μου έφθαναν όσα είχα ζήσει μέχρι τότε». Και επέστρεψε. Στη… Λάρισα!

Μέσα σ’ ένα χρόνο, υπέγραφε ξανά, για δεύτερη φορά. Εστω και δίχως το αγαπημένο «11» στο πίσω μέρος της φανέλας (το ‘χε προλάβει ο Κατσιαρός). Τον ήθελαν, τους ήθελε. Πολύ.
Το τέλος της σεζόν (2008-’09), βρίσκει τη Λάρισα στα play-off. Ο ρόλος του, καθοριστικός. Πέμπτη θέση, Ευρώπη. Δύο χρόνια πιο μετά, τα ανεμολόγια θα άλλαζαν δραματικά. Τη σεζόν, που έσωσε. Ο υποβιβασμός. Περίπου σοκαριστικό. Ηταν, φαινόταν, το πλήρωμα του χρόνου. Μετά από 3,5 χρόνια.
Προ ημερών, η αυλαία έπεφτε με μια ανακοίνωση (των «βυσσινί») πρόδηλης φόρτισης, συναισθηματικής: «Ηταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας ποδοσφαιριστής εξαιρετικά υψηλού επιπέδου. Το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΠΑΕ ΑΕΛ αποχαιρετά έναν φίλο».

Μέτρησε ανθρώπινες στιγμές (απ’ το πανό λατρείας του «Αλκαζάρ», στα τουρκικά, μόνιμο wallpaper στο laptop του, μέχρι «τον αδελφό μου, τον Κοτσόλη» και τους ανθρώπους του ξενοδοχείου που έμενε, «το σπίτι μου», με τη γυναίκα του, Κανσού), βούρκωσε και ανταπέδωσε. Τίμια.

Σχεδόν ταυτόχρονα, οι πληροφορίες τον θέλουν μια ανάσα από τον Ηρακλή. Χάλασε. Και ο Τούρκος απ’ το Ζόνγκουλντακ, στο «στόμα» από τη Μαύρη Θάλασσα, που μικρός ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας, σήκωσε πανιά για μία άλλη θάλασσα. Γαλάζια, του Ιονίου.

Όταν, λέει, κλείσει την καριέρα του και λύσει, εντέλει, τις εκκρεμότητές του με τον τουρκικό στρατό, θα γίνει προπονητής ή συγγραφέας. Ήδη, το πρώτο του βιβλίο το έχει στα σκαριά. Η αυτοβιογραφία του, υπό τη φροντίδα ενός Τούρκου φίλου του, καλού γραφιά, του Χασμέτ Μπαμπάογλου. «Είναι», έχει πει, «περίπου έτοιμη». Ήταν. Το κεφάλαιο «Ελλάδα» περιμένει το συμπλήρωμα. Με κάτι από Κέρκυρα…