Χρόνια σου πολλά Μιχάλη Ψάιλα!

Αποτελεί τη «ψυχή» του ΑΟ Κέρκυρα! Τη… ζωντανή ιστορία της ομάδας. Το… ανθρώπινο σύμβολό της!

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του ΑΟΚ, Μιχάλης Ψάιλας, που τώρα τυγχάνει υπεύθυνος ασφαλείας της ΠΑΕ και μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου παλαιμάχων της ομάδας, έχει σήμερα Δευτέρα τα γενέθλιά του, κλείνοντας τα 64 χρόνια του.

Γεννήθηκε στις 26/9/1947. Το 1967 πήρε μεταγραφή από τον Ολυμπιακό Μαντουκιού για τον ΑΟ Κέρκυρα, που τότε μόλις είχε συσταθεί και ονομάζονταν Κερκυραϊκός.

Το 1969 η ομάδα απέκτησε τη σημερινή της ονομασία, και για μια εξαετία αγωνίστηκε στη Β’ Εθνική, με τον Μιχάλη να φοράει εξαρχής και ανελλιπώς τη φανέλα με τον αριθμό 2, παίζοντας στη θέση του δεξιού μπακ. Αλλά την περίοδο 1972-73 στάθηκε πολύ άτυχος, αφού ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.

Ο Ψάιλας πάντοτε παρακολουθούσε την αγαπημένη του ομάδα και ύστερα από πολλά-πολλά χρόνια, το 2001, επανήλθε σε αυτήν, ύστερα από παρότρυνση της Διοίκησης του Σπύρου Καλογιάννη, αλλά φυσικά από διαφορετικό πόστο, έχοντας όμως πολύ ενεργό ρόλο.

Στις τελευταίες δέκα σαιζόν ο Μιχάλης Ψάιλας έζησε από πάρα πολύ κοντά την καταξίωση και καθιέρωση του ΑΟΚ στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Σε όλα αυτά τα χρόνια εργάζονταν ακατάπαυστα και αφιλοκερδώς για την ομάδα. Η δουλειά του ήταν μεν «αθόρυβη», αλλά το έργο του υπήρξε τεράστιο και η προσφορά του ανεκτίμητη. Υπηρέτησε την ομάδα με πάθος, με αγάπη και υπό πάρα πολλές ιδιότητες, όπως π.χ. του έφορου υλικού, του φροντιστή, του υπευθύνου βοηθητικών γηπέδων, του υπευθύνου ασφαλείας κ.α. Αμέτρητες είναι οι φορές που… παράτησε την οικογένειά του και το μαγαζί του για να τρέξει και να εξυπηρετήσει την ομάδα!

Ο Μιχάλης αποτελεί αυτό που λέμε… τον αφανή ήρωα του ΑΟ Κέρκυρα, και κάποιοι (από το πρόσφατο παρελθόν) του οφείλουν όχι ένα, αλλά πάρα πολλά «Ευχαριστώ».

Σίγουρα, ο ιστορικός του μέλλοντος θα εκτιμήσει και θα αναγνωρίσει την προσφορά του…

Χρήστος Γραμμένος

Με αφορμή τα γενέθλια του Μιχάλη Ψάιλα, ο υπεύθυνος του γραφείου Τύπου της ΠΑΕ Κέρκυρα, Ηλίας Αλεξόπουλος, ανάρτησε το ακόλουθο άρθρο στο επίσημο σάιτ της ομάδας:

Κέρκυρα, 1947… Οι δύσκολοι, αδελφοκτόνοι χρόνοι του εμφυλίου. Τότε γεννήθηκε. Τέλη Σεπτέμβρη, 26. Σ’ ένα περιβάλλον, δραματικό ψηφιδωτό από φτώχεια, αβεβαιότητα, οσμή από μπαρούτι, μίση και πάθη. Στα παιδιά εκείνης της γενιάς, ο πιο συνηθισμένος δρόμος «διαφυγής» άκουγε σε πέντε ευλογημένα γράμματα: αλάνα. Έτσι και για τούτον ‘δώ, τον Μιχαλιό τον Ψάιλα.

Σκόνη, γδαρμένα γόνατα και κλώτσοι σ’ ένα δεμάτι από «πετσιά», μ’ ένα φουσκωμένο λάστιχο από μέσα, που το φώναζαν «βυζί». Μέσα της δεκαετίας του ’60, τα τελειώματα της εφηβείας, τον βρίσκουν στον Ολυμπιακό του Μαντουκιού. Επαιζε, λέει, ένα απόγιομα στην Κάτω την Πλατεία, τον είδανε, τους άρεσε. Προπονητής, τότε, της ομάδας, ο Στέφος ο Σκούρτης. Πατέρας του Φώτη, σημερινού υπεύθυνου επικοινωνίας της ΠΑΕ.

Στο Μαντούκι έμεινε ως το ’68. Έχοντας προλάβει, ένα χρόνο πριν, να συνδέσει το όνομά του με τη μεγαλύτερη στιγμή στην, έως τότε, ιστορία της ομάδας: την πρώτη, ιστορικά, κατάκτηση του Πρωταθλήματος του α’ τοπικού. Η σπουδαία φουρνιά των Γιούργα, Λυκίσα, Προσωπάρη, Βορτελίνα, Μανέτα, Καρύδη, Μουρίκη, των Μυρώνηδων, και των Σκιαδόπουλου – Παπαδάτου στο «τιμόνι».

Ώσπου, το ’67, ήρθε το κάλεσμα από τον Κερκυραϊκό. Τον «πρόδρομο» του ΑΟ Κέρκυρα. Σκάρτα 21, τον καιρό που έκανε θητεία, στην Αεροπορία. Ο πρώτος κρίκος μιας λατρεμένης αλυσίδας, που δεν θα ‘σπαγε ποτέ. Μέχρι σήμερα, από το μετερίζι του υπεύθυνου ασφαλείας. Παλαιότερα, απ’ αυτό του φροντιστή, του εφόρου υλικού, του υπεύθυνου βοηθητικών…

Ένα κάρο πόστα προσφοράς. Αθόρυβα. Αφήνοντας, κάθε τόσο και συχνά, το μαγαζί και τη φαμίλια του, για να τρέξει για τις σκοτούρες της ομάδας. Αμισθί. Με μοναδική του πληρωμή στην τσέπη, την κάψα για το «καραβάκι» του. Και την ικανοποίηση, την περίπου ευτυχία, για το σταδιακό λιγόστεμα των σκαλοπατιών ίσαμε την κορυφή, την Super League, όπως την έζησε τα τελευταία δέκα χρόνια (απ’ το 2001), όταν, με παρότρυνση του πρώην «ισχυρού ανδρός», του Σπύρου Καλογιάννη, επέστρεψε σε ρόλο ενεργό.

Όχι ως σκέτος θεατής. Αλλά, ως ζωντανό κύτταρο του κλαμπ. Ανεκτίμητο γρανάζι. Αυτός, ο «αιώνιος έφηβος» του ΑΟ Κέρκυρα. «Το παλικάρι με τη χρυσή καρδιά», που είπε κάποτε το «Φως». Του, κοντά, μισού αιώνα προσφοράς…

Οι παλιότεροι θυμούνται. Όχι ιδιαίτερα τεχνίτης, αλλά γερό παιδί, με τσαγανό. Παλικαράκι τρεχαντήρι, με αδύνατο σκαρί («Μπακαλιάρο», τον φώναζαν για τούτο), που του ‘δινε σε γρηγοράδα και σπάνια ψυχή, στο δεξί άκρο της άμυνας. «Πιο εύκολα», έλεγαν, «πέρναγες μια μάντρα, παρά τον Ψάιλα».

Κάποτε, φρόντιζε να προειδοποιεί μονάχος τα αντίπαλα εξτρέμ. Όταν, λέει, έπαιζε απ’ την πλευρά του νεκροταφείου, χάραζε στο χώμα μια γραμμή, πλησίαζε τον άλλο και του πετούσε στο αφτί μια ατάκα – σλόγκαν εποχής: «Κανόνισε να με περάσεις! Ξέρεις τι είναι εκεί πίσω…». Και του ‘δειχνε ο κοιμητήριο…

Για τρία χρόνια (1968 – ’71), φορώντας σταθερά στην πλάτη τη φανέλα με το «2», δεν βγαίνει απ’ την ενδεκάδα, ούτε με… στανιό! Ζει όλη την ιστορική πορεία. Την πρώτη άνοδο στη Β’ Εθνική (1969), τα πρώτα, αλησμόνητα χρόνια στην κατηγορία. Με τον Κώτση, τον Ζαρίφη, τον Παργινό, τους Σκουπουραίους, τον Κουλούρη, τον Σαγιαδινό. Τον Νάσο τον Μπρεντάνο…

Η μεγάλη ομάδα του 0-1 μέσ’ τα Γιάννινα. Της «επτάρας» στον Παναιγιάλειο. Του Κορωπίου. Των έξι στον Πανναυπλιακό. Των αξέχαστων επιστροφών, με ένα κάρο κόσμο σε λιμάνι, αεροδρόμιο, ακόμη και άγρια χαράματα, με την «Μάντζαρο» να παιανίζει εμβατήρια για τα καμάρια των Κορφών.

Και ο Τύπος των Αθηνών, να σιγοντάρει σε τιμές και σε μικρά υμνητικά. «Ο άριστος, από κάθε άποψη, που θαυμάζεται ιδιαίτερα από τους φιλάθλους της Κερκύρας», γράφει η «Ομάδα». «Ο δημοφιλής, ο θαυμάσιος Κερκυραίος άσσος, που η ομάδα του τόσον τον έχει ανάγκη». Λόγια της «Αθλητικής Ηχούς»…

Τούτο το τελευταίο το απόσπασμα, απ’ το φ. της 18/6/71, αποτελούσε κομμάτι από τον πρόλογο σ’ ένα, γενικώς, «ανήλιο» ρεπορτάζ: «Επιτυχή εγχείρησι υπέστη προ ημερών, ο ποδοσφαιριστής του ΑΟ Κέρκυρα, Ψάιλας. Υπεβλήθη σε εγχείρησι μηνίσκου, υπό του γνωστού ιατρού, κ. Βασ. Χατζηγιάννη». Άλλοτε πρόεδρος της ΕΠΟ… «Τον αμυντικόν άσον της κερκυραϊκής ομάδος, που νοσηλεύεται στην κλινικήν “Πρότυπον Αθηνών”, επισκέπτονται καθημερινώς, αρκετοί φίλαθλοι και διάφοροι παράγοντες. Ηδη διέρχεται το μετεγχειρητικόν στάδιον. Όλα δε δείχνουν, σύμφωνα με τις γνωματεύσεις των ιατρών, ότι ο παίκτης σύντομα θα είναι τελείως καλά. Η “Αθλητική Ηχώ” του εύχεται σύντομα να γίνη καλά».

Έγινε. «Βγάζοντας» από την τσέπη του το μνημειώδες «πείσμα» και μια σειρά αυτοσχέδια γιατροσόφια. Πήγαινε, λέει, στην παραλία, έπαιρνε άμμο, γέμιζε με δαύτηνε μια κάλτσα και την έβαζε στο πληγωμένο γόνατο. Άλλοτε, το ζέσταινε με το φως μια λάμπας. Ή το έτριβε με καμφορά. Και φώναζε η γυναίκα του, γιατί… βρώμαγε το σπίτι!

Μα, τα «σημάδια», δυστυχώς, δεν σβήστηκαν. Και, μολονότι επανήλθε, βγάζοντας τη γλώσσα στα άσχημα προγνωστικά (τρίβαν’ τα μάτια τους, τότε, με την γρήγορη επιστροφή), μετά από μια χούφτα ματς την επόμενης σεζόν (1971 – ’72), το ταλαιπωρημένο γόνατο φαινόταν πως δεν ακολούθαγε το πνεύμα. Και με κόπο, πόνο και λίγο κλάμα στα κρυφά, ο Μιχάλης, λίγο πριν τα 25, αποχώρησε. Συνεχίζοντας στα «χαμηλότερα». Μια χρονιά στον Όλυμπο και κατόπιν σε Βολίδα και Άη Μαθιά, προτού τελέψει μια θητεία ως διαιτητής και τεχνικός σε Θύελλα Κανονιού, Πανεργατικό και πίσω, στο Μαντούκι. Δείχνοντας τη σπέκουλα ανόδου στο Ερασιτεχνικό.

Το γεγονός ότι 45 χρόνια πιο μετά, ο «κυρ Μιχάλης» είναι εδώ, με το «καραβάκι» του στο πέτο, θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως διόρθωμα εκείνης ‘κεί της πεπρωμένης αδικίας. Σαν καλόηχη λαλιά της ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης. Που, εντέλει, δεν ξεχνά…

Υ.Γ.: Σήμερα, ο Μιχάλης Ψάιλας, κλείνει τα 64. Το Γραφείο Τύπου και όλα τα στελέχη της ΠΑΕ, του εύχονται να ‘ναι γερός, δυνατός και με την καρδιά πάντα γεμάτη…